Dile getirilmezliklerin kuyuya atıldığı, ortak zamanlı bir yakarışın dipnotu olurdu bu..Diplerinde kalmış gözbebeklerimin de, görememişsin, okuyamamışsın hiçbir zaman.Tanıştığımızda ilk, zar atmak istemiştim seninle; büyük atsam daha çok bağlanırdın belki.Bağımız çözüldüğünde hiç başın dönmedi de öylece dosdoğru yürüdün gittin; önceden bildiğin biryere!!Bense..yerimde yalpaladım aylarca,iplerinden kurtulamadım.Küçük atmıştım belli, taa en başında..eninde sonunda kaybettim.Kaybetmeyi bilmek suskunluk getiriyor insana; yüreğine, gözlerine değilse de düşlerine, diline belki. Daha az konuşuyorum daha çok yazıyorum, daha az düşlüyorum daha çok yaşıyorum şimdi. (Bilirsin) ; müziği pek severim de dans edesim yok hiç, gözlerimi kapatı p öylece dönüyorum. Çıngıraklar duyuyorum sonra, tanımadığım adamlar etrafımda dönü p çalıyor; zıngır zıngır.Bakmadan dokunuyorum hepsine birer birer hiçbirşey hissetmiyorum..Hiçbirinin elini tutmuyorum, çıngıraklar var ellerinde..Sensizlik gitmiyor. Hergün yeni birşey duyuyorum.Dünyayı seviyorum. Müzikle dolduğu için,içinde sen olduğun için .Olduğunu duyuyorum.Bütün bunları dipten alı p süngerle çektim gözlerime. Beni son birkez daha görsen okuyabilir misin merak ediyorum.Seni görmeyi çok istiyorum .Ellerinde çıngırak olmasa da elini tutsam diyorum. Gözlerimi açmadan göremem ki ... Bol müzikli yerlere gidiyorum. Dans edesim yok hiç, öylece dönüyorum.